Actuele tijd

Lekker op de fiets naar Alanya en leven als een Turk PDF Afdrukken E-mail

Vandaag moest ik in het ziekenhuis op controle tussen 09.00 en 17.00 uur. We hadden besloten om op de fiets te gaan, nu het weer mocht!!

Onze medereizigers waren gisteren al op de fiets naar Alanya gegaan, maar toen moest ik nog met de bus. Overigens heeft Kees wel 2 keer een lekke band moeten repareren. Blijkbaar is hij daar niet zo heel erg goed in.

We fietsten 15 km langs het strand, waar om 08.30 uur al duizenden mensen heerlijk in de zon lagen. Er stond een lekker windje en we hadden alle tijd. 15 km lang staan er niets dan hotels en soms hele grote. Er wordt hier ook nog steeds gebouwd.

Wij hebben ons al wel verwonderd over de wijze waarop hier gewerkt wordt. Van Arbo hebben ze hier nooit gehoord. We zagen steigers met 1 plank en de bouwvakkers en schilders kropen als apen omhoog. Een Nederlandse aannemer, die al 10 jaar hier woont, vertelde, dat het adagium hier was: geen kraan op het werk, maar liever meer mensen aan het werk. Valt er 1 dood, dan staan er nog 200 in de rij te wachten!!!! Tja, hij vertelde het zo.

Toen we in het ziekenhuis aan kwamen werden we weer meteen geholpen. Helaas, ze constateerde nog enkele gaatjes, dus opnieuw lazeren. Dat nam even tijd in beslag. Weer 46 shots. Meer dan de oogarts verwacht had, maar hopelijk zit mijn netvlies nu goed vast.

De oogarts zei dat het nu ok was en dat ik niet meer op controle hoefde te komen. Ik moet wel over een week of 4 ergens laten controleren of het goed vast zit, tenzij….ik eerder last krijg.

Ik ben van nature een optimist en ga er van uit, dat het nu goed is.

  

 

 No Image

 

Lieve mensen, hartelijk dank voor alle leuke berichtjes en het medeleven.

Ja zeker Henk, je hoeft nog geen braille speelkaarten voor mij te kopen, let volgende keer maar eens op mijn spel!!! Iemand zei: Jij krijgt eerder een kwaal in het buitenland, dan thuis en ja, daar zit ook wel iets in.

 

We letten elke dag op het nieuws over de rellen in Turkije, Regie. We weten wat er in Istanbul, Ankara en andere steden gebeurt, maar gelukkig heeft Obama Erdogan al vermanend toegesproken zodat ik dat niet meer hoef te doen.

 

Vanmiddag ben ik nog even hier het binnenland in gefietst. Je ziet dan meteen het gewone leven. Veel bananenplantages en gewone kleine zaakjes en boerderijtjes. De koeien lopen gewoon tussen de hotels. 200 m uit de kust vindt het gewone, alledaagse leven plaats en de mensen zien er erg gelukkig uit.

 

Overal staan moskees en met regelmaat horen wij ze. Helaas ook snachts schrikken we af en toe. Op onze camping lopen ook pauwen en kippen rond en die kunnen er ook wat van. Maar goed, wij hebben er niet veel last van en genieten toch voldoende van onze rust.

 

Na het fietsen hebben we weer even aan zee gelegen. Om 16.00 uur is dat heerlijk. Er vertoeven hier heel veel, dikke en rijke Russen. We verstaan geen woord van wat ze zeggen.

Naast ons is een kerkhof en daar zag ik dat de mensen hier wel heel erg oud worden.

 

 No Image

Mijn motto is altijd: Als je oud wilt worden, moet je leven als een huisvrouw (en dat doe ik ook!!} maar misschien moet ik dat nu wel aanpassen en zeggen: Leven als een Turk.

 
< Vorige   Volgende >