Actuele tijd

bezoek modica en wat er mis ging PDF Afdrukken E-mail

15 september Bezoek aan Modica en toen ging het fout

 

We hadden ons voorgenomen om via het stadje Modica naar de volgende camping te rijden en aldus is ook geschied. We konden de camper eerst niet parkeren in Modica Bassa en toen zijn we doorgereden naar Modica Alta en daar vonden we wel een parkeerplaats.

Na even wat vragen bleken we vlakbij 2 grote kerken te staan. Op onze weg daar naar toe passeerden we een VVV en toen was het helemaal duidelijk.

Eerst een bezoek gebracht aan de San Pietro, waar ik nog 2 kaarsjes voor moeder en schoonmoeder heb opgestoken en toen weer verder omhoog via heel veel trappen naar de San Giorgio. Ook weer een prachtige kerk. Van hieruit keken we op de San Pietro en toen bleek dat er achter de voorgevel alleen maar een groot gebouw zat. Ongelooglijk dat dat van binnen zo’ n prachtige kerk is.

Het was bloedheet en op onze weg terug naar het dorp kwamen we nog langs het geboortehuis van Quasimodo. Ik had het erg benauwd op dat moment en ik begon erg te zweten.

We zijn toen maar  in de schaduw op een terrasje gaan zitten.

Modica is ook het stadje van de chocola. Er waren zeer veel van dat soort winkeltjes en wij hebben uiteraard ook wat chocola gekocht daar.

Weer terug bij de camper dacht ik dat mijn bril erg vuil was want ik zag bijna niets met mijn r oog. Bril enkele keren gepoetst maar het zicht bleef troebel.

We zijn gaan rijden maar even verderop ben ik toch weer gestopt en toen constateerde ik dat ik een heel waas voor mijn recht oog had. Dat was dus niet goed.

Ik heb dit oog toen afgeplakt en ben weer gaan rijden. Zolang de weg breed genoeg was en er een witte streep in het midden stond, ging het goed. Toen de weg echter smaller werd en er geen witte streep meer was, zag ik geen breedte en geen diepte meer. Pleister dus van het oog gehaald en zo goed en kwaad als het ging weer verder gereden.

We moesten op weg naar de camping ook nog een bezoek brengen aan de “ Villa Romana de Casale”, een van de bekendste bezienswaardigheden van Sicilie.

Deze romeinse villa is nog niet zo lang geleden ontdekt en heeft ruim 3500 m2 mozaikvloeren. Werkelijk fantastisch. We hebben er onze ogen uit gekeken, hoewel ik niet goed kon zien.

En toen naar de camping:

“ Agricasale” in Piazza Armerina” . De weg er naar toe was erg smal en slecht, dus moeilijk rijden voor mij maar we zijn er gekomen. Ik was blij dat we er waren.

Ik heb meteen bij Ralph gemeld, dat ik naar een dokter of oogarts moest omdat er iets niet goed was. We zaten op de camping ver buiten de bewoonde wereld. Er was geen internet en we hadden geen bereik op onze telefoon.

De beheerster zou om 17.30 uur komen. Even later werd er gebeld, dat ze pas om 20.00 uur zou komen.

Ik heb Ralph toen gevraagd om een taxi te bellen zodat ik naar de Eerste hulp kon.

Er bleken daar geen taxis te komen maar er kwam wel een man met een auto die mij naar het ziekenhuis wilde rijden. Atti ging mee.

Aangekomen bij de noodpost in Piazza Armerina stuurden ze ons verder naar het ziekenhuis in Enna, omdat daar een oogarts was.

Dit was weer 30 km verder maar die man bleek gelukkig bereid om mee te gaan.

Na even wachten kwam er een oogarts, maar die had er de pee in.

Het was zaterdagavond en ca 19.30 uur.

Hij contateerde dat ik een oogbloeding had, maar hij kon niet veel zien omdat het te troebel was. Althans dat begreep ik, want hij was niet erg spraakzaam. Attie vertaalde af en toe iets, maar het was niet veel.

Het advies was, dat ik een echo in een oogkliniek moest laten maken. Ik mocht absoluut niets doen en moest volstrekte rust houden. Ik mocht niet vliegen maar ook niet rijden. Daar stonden we dan.

Onze chaufeur wilde geen rekening uitschrijven want hij had geen bedrijf. Ik heb hem 50 euro betaald voor zijn diensten, waar ik erg blij mee was.

Goede raad was duur. De volgende dag zouden we verder gaan en ik wilde daar niet blijven want dan was ik niet bereikbaar.

Na enig onderzoek bleek dat er van de 20 equipes een echtpaar was, waarvan man en vrouw in een camper konden rijden. Dat waren Regi en Frits.

Regi had welswaar pas onlangs 8 lessen gehad, maar ze durfde het wel aan.

Zij zou in hun camper rijden met Ria en bij en Frits in de onze met mij er bij, maar ik moest veel rusten. Ik had geen pijn, maar was wel erg suf van de medicijnen en ik zag met mijn r oog niets meer. Het was helemaal wazig.

Smorgens zijn we aangereden richting Ribera, ca 175 km.

We hebben niets meer bezocht onderweg want het was zo al moeilijk genoeg.

 
< Vorige   Volgende >