Actuele tijd

Ons afscheidswoordje PDF Afdrukken E-mail
 

Attie en Ralf .


Wij probeerden al een paar jaar om met jullie naar Sardinië te gaan maar het wilde maar niet lukken. We waren of te vroeg of te laat maar jullie gingen steeds zonder ons tot 2011. Plotsklaps konden wij mee. Hoera. Attie mailde dat wij tot de gelukkigen voor 2011 behoorden en daarom zijn wij nu hier als enige uit Brabant, de mooiste provincie van Nederland.


Wij verheugden ons op de ontmoeting met onze medereizigers maar wij kwamen weer als laatsen aan op de camping Wij dachten toen: wie zijn zijn toch Attie en Ralf???

Intussen weten wij dat Ralf een bezeten Sardijn is en Attie een volgzame Nederlandse vrouw, en beiden zijn echte reisleiders en regel- en ritselneuzen.


Wij hebben genoten van deze reis en vooral van de mensen die samen met ons deze reis maakten.

We begonnen rustig aan op camping Tavolara maar eerst bij de proeverij kwamen de tongen los. We werden aardig ingewijd in deze groep NW Nederlanders.

Hoogtepunten voor ons waren de proeverijen, het wandelen met Ralf en de diners. Uiteraard hebben wij ook genoten van het Sardinische landschap en de andere dingen maar dat zullen andere mensen wel vertellen.

Het wandelen met Ralf was een feest. De eerste tocht was hij razend enthousiast. Hij vertelde honderd uit over bloemen; planten en de mensen. Wij genoten met volle teugen, maar het tempo was niet ok zei Ralf. Volgende tocht mogen de langzamen niet meer mee.

In Costa Rei was de tweede route, maar ovrr het strand was nog te zwaar. Op het schiereiland bij Tonnara mochten alleen de eersten ff naar het zwembad kijken; dat was niet weggelegd voor degenen die er te lang over deden. Ralf riep: Ikke ben hier, maar wij hadden hem geen van allen meer in het vizier. Hij rende verder en wij moesten gewoon weer afdalen. Het allerbelangrijkste was om steeds weer alles met de teentjes te doen en dat deden wij als gehoorzaam volk; en iedereen moest maar kijken en doen zoals hij t deed. Het leek op een stille tocht met af en toe een bevel.

In Buggeru was de patron erg geladen. Hij was niet erg spraakzaam, maar iedereen deed hem trouw na. De looptochten daarna gingen weer beter en Ralf vertelde weer honderd uit. In Norbello gingen we tijdens onze wandelig op zoek naar Mario, maar helaas: we vonden hem niet. Ralf vroeg het aan iedere Sardijn die we tegen kwamen, maar niemand had hem gezien. Ralf vertelde dus toen ook maar weer zelf hoe mooi Sardinië is.

Ondanks al deze stemmingen hebben wij genoten van het onderdeel: Wandelen met Ralf.


Maar ook de proeverijen en de diners waren fantastisch. Ralf was het meest in zijn sas als hij zijn liederen ten gehore mocht brengen, maar soms mocht hij dat niet van Attie en dan was hij zwaar teleurgesteld. In Santa Maria Navarese had hij het erg moeilijk met die Duitse kakmadam, die hem vroeg of hij niet was rustiger kon zijn.

Ralf zei: Ikke ben hier in mijn eigen land en dat Duitse secreet moet zich maar aanpassen. Ralf zong rustig door en paste er zijn liederen op aan. Wij lagen krom en hebben erg genoten.


Voor ons was het een prachtige tocht. We hebben veel gezien en genoten.

We hadden een prachtige groep en wij hebben ook veel geleerd van onze medereizigers.

Ralf en Attie waren een geweldig paar, die ons erg goed verzorgd hebben en daarvoor willen wij ze bedanken en onderscheiden met een gouden medaille.


Ria en Leo van Halder uit Hapert

31 mei 2011





 
Volgende >