Actuele tijd

Oei, dat was schrikken PDF Afdrukken E-mail
 

Oei, dat was schrikken

Om 06.00 uur liep de wekker af. Ria sprong uit bed en was binnen 2 seconden weer terug in bed. Het regende!!! Ze had het niet hoeven te zeggen want ik hoorde het al. Het regende en niet zo'n klein beetje ook. Het was ook nog pikdonker. Ik zeg: We blijven nog een uur langer liggen. Maar ook om 07.00 uur regende het nog volop. We zijn toen uitgebreid gaan ontbijten en weer terug naar de kamer. Overigens was dat geen straf want ook ons hotel Pelican is een prima hotel.

Gisteravond hadden we nog een wandeling gemaakt en toen zijn we gaan dineren in het Seaview Restaurant. Het was voor onze doen erg luxe. Telkens als ik een slokje bier nam, werd er weer bijgeschonken. We hadden continu bijstand en toezicht. Als ik mijn lepel verkeerd weg legde, sprong de serveerster al op mij af om hem weer goed te leggen. Het was een chique bedoening. Maar, en daar gaat het toch om, het eten was voortreffelijk. Heerlijke vis en fantastisch klaar gemaakt in een tamarin sausje. We hadden ons weer eens flink verwend.

Rond 10 uur begon het op te klaren en toen zijn we vertrokken want we moeten vandaag nog wel een rit van 90 km. maken. Het eerste stuk was moeilijk fietsen. Druk, grote plassen en veel modder op straat, waar wij telkens door moesten fietsen. Pas rond 10.30 werd het beter. We fietsten in een glooiend landschap en ik was weer in mijn element. Ik was zelfs zo in mijn element dat ik te ver ging. Op een gegeven moment stond ik aan zee en de weg was op. Dus ergens een afslag gemist. Het eerste gedeelte van de route was prachtig. Veel kampongwegen en een mooi landschap. Het slechte weer (vuil wegdek) eiste toch zijn tol, want op een gegeven moment zei Ria: Mijn achterband is lek en dat klopte. Dus stoppen, tassen er af, wiel er uit, band vervangen etc. Ik dacht, hoe kan dat nou: een Schwalbe, maar het bleek dat er bij Ria Maxxis overdive banden op lagen. Die zijn overigens ook erg goed, maar tegen een flinke glassplinter is bijna geen enkele band bestand.

Het tweede gedeelte ging weer vaak langs de doorgaande weg. Het was niet zo druk en telkens als er veel auto's stonden, dan wisten wij dat we weer langs een moskee kwamen. Het is vandaag vrijdag en dus moskeedag.

Wij zijn hier een bezienswaardigheid voor kinderen en jonge meiden. De jonge meiden kijken stieken maar zeggen uiteindelijk toch : Hello. De moeders, ook gesluierd, roepen om het hards en de mannen steken een duim op of maken een praatje.

Gelukkig was het ook vandaag niet zo warm, het was rond de 25 graden. Maar goed ook, want door het late vertrek, de kapotte band en het koffie drinken en bananen eten werd het 15.30 uur voordat wij in Pontian Kechil waren.

Ons hotel daar staat langs zee, maar er is geen strand. Je kunt er wel flaneren maar niet zwemmen.

Wij zijn even op plastic uitgegaan omdat we daar de fietsen mee willen sealen. We hebben dan minder gewicht want een doos weegt toch al gauw 5 kg.We hadden het gelukkig snel gevonden.

Morgen rijden we naar Johor Bahru en van daaruit dus naar Singapore.

De weg naar Johor Bahru verliep erg moeizaam. Het was bere druk en de weg werd steeds drukker. In Johor moesten we zeker nog 20 km over een echte grote weg rijden. De politie zag ons tussen 2 rijen auto's fietsen. Ze toeterden een keer, zwaaiden en reden weer door. Voor hen dus heel normaal.

Wij waren echter heel blij toen wij bij het hotel waren, dat we daags tevoren geboekt hadden. Wederom een Seri Mayleisia Hotel, zoals we dat eerder ook al gehad hadden. Hoe zuidelijker we komen, hoe hoger de prijzen worden en hoe drukker het op de weg wordt.

Gezien onze ervaring van vandaag hebben wij besloten vanmiddag eerst eens even te gaan kijken of we een taxi naar Singapore kunnen nemen, want daar is het nog veel drukker en dus ook erg gevaarlijk. Morgen volgt waarschijnlijk verder bericht.

 

                                            No Image

 

 

 

 

 

 

 

 
< Vorige   Volgende >